Drie jaar geleden zag ik van achter mijn kraam een bijzonder koppel lopen. Een man die het midden hield tussen een hippie en een Indiaan, maar met zichtbaar dure kleding, schoenen en sieraden. De vrouw was tot in de puntjes verzorgd, gekapt en zorgvuldig gekleed, rijk aan accessoires.
Al van een afstand keek de man mij aan. Daarna kwam hij mijn kant op. De vrouw liep gearmd met hem mee. Van dichtbij viel me op dat ze veel kleiner waren dan ik eerst had gedacht. Hij bekeek mijn collectie aandachtig, keek af en toe naar mij op en knikte goedkeurend.
“Is this your work?”
Ik knikte bevestigend, met een brede glimlach, waarbij ik ook de vrouw aankeek.
Hij liet zijn blik nog even over de tafel gaan, pakte een hanger op en liet het aan de vrouw zien.
“I’ll give you something - do you like this?”
De vrouw knikte terwijl ze haar schouders lichtjes optilde.
Ik kan me niet meer herinneren welke hanger het was, wel dat ik de man behoorlijk vrijgevig vond. Hij gaf hem aan mij zodat ik hem in kon pakken.
Terwijl hij een opvallende ketting afdeed en aan de vrouw gaf, vroeg hij mij:
“What would you choose for me?”
Zonder twijfel pakte ik de hanger met de wolf van zwarte obsidiaan. Ik had hem nog geen week eerder gemaakt en hij hoorde precies bij deze man. Ik hield hem een spiegel voor en na een korte, goedkeurende blik rekende hij af. De wolf hield hij meteen om. De vrouw kreeg haar pakje in de hand gestopt en terwijl hij mij joviaal gedag zwaaide, liepen ze verder.
Nu, drie jaar later, heb ik opnieuw een wolf gemaakt, dit keer van tijgeroog.
Is het gek dat ik mij tijdens het wikkelen en weven afvraag wie deze zal gaan dragen?
Twee wolven, elk met een eigen karakter.
Welke spreekt jou het meeste aan?
